(در بيابانی دور که نرويد جز خار که نتوفد جز باد که نخيزد جز مرگ که نجنبد نفسی از نفسی خفته در خاک کسی زير يک سنگ کبود در دل خاک سياه ميدرخشد دونگاه که به ناکامی از اين محنت گاه کرده افسانه هستی کوتاه باز ميخندد مهر باز ميرقصد ماه باز هم غافله سالار وجود سوی صحرای عدم پويد راه با دلی خسته و غمگين همه سال دور از اين جوش و خروش ميروم جانب آن دشت خموش تا کشم چهره بر آن خاک کبود تا دهم بوسه برآن خاک سياه وندر اين راه دراز ميچکد بر ر